ΔΕΥΑ και ρήτρες μονιμότητος Από τον συνδυασμό των διατάξεων των ν. 1256/82 - 1892/90 - 3229/04 - 1943/91 - 4170/13 προκύπτει ότι οι Δημοτικές και Κοινοτικές επιχειρήσεις που έχουν συσταθεί για την παροχή ορισμένης υπηρεσίας (υπό λειτουργική έννοια) και τελούν υπό την εποπτεία των αρμόδιων Δημοτικών και Κοινοτικών αρχών, αποτελούν αυτοτελή νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου διεπόμενα από τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας. Και ναι μεν στα όργανα των εν λόγω επιχειρήσεων των ΟΤΑ παρέχονται αρμοδιότητες άσκησης δημόσιας εξουσίας, πλην όμως οι επιχειρήσεις αυτές περιλαμβάνονται στο δημόσιο τομέα. Ειδικότερα οι ΔΕΥΑ οι οποίες μάλιστα χαρακτηρίζονται από τον ιδρυτικό τους νόμο ως νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, δεν αποτελούν αυτόνομα νομικά πρόσωπα του ιδιωτικού τομέα, αλλά πρόκειται για επανακαθοριζόμενα νομικά πρόσωπα, τα οποία εξυπηρετούν το δημόσιον συμφέρον και παρέχουν δημόσιο - αυτοδιοικητικό σκοπό (ύδρευση - αποχέτευση) τελούν δε σε καθεστώς έντονης εξάρτησης από τα νομικά πρόσωπα δημόσιου δικαίου των ΟΤΑ (Δήμων και Περιφερειών) στα οποία ανήκουν και υπάγονται. Στο άρθρο 5 της ΠΥΣ 6/28.2.12, η οποία εκδόθηκε κατά νομοθετική εξουσιοδότηση, ορίστηκε ότι από 14.2.12 συμβάσεις εργασίας εργαζομένων που προβλέπεται να λήγουν με τη συμπλήρωση ορίων ηλικίας ή με τη συμπλήρωση των προϋποθέσεων συνταξιοδότησης, νοούνται ως συμβάσεις αορίστου χρόνου και σε περίπτωση λύσης αυτών εφαρμόζονται οι διατάξεις του ν. 2112/20. Με την ΠΥΣ καταργήθηκαν από 14.2.12 οι λεγόμενες ρήτρες μονιμότητος, δηλαδή οι κανονιστικοί όροι με τους οποίους ο εργοδότης αναλαμβάνει την υποχρέωση να μην απολύσει τον εργαζόμενο, παρά μόνο για ορισμένους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά. Α.Π. 83/2026 Πρόεδρος: Η κ. Ελπίδα Σιμιτοπούλου Εισηγητής: Η κ. Βάια Ζαρχάνη Δικηγόροι: Οι κ. κ. Τρ.Εμμανουιλίδης-Μπαλατσούκας Σπ.