Επιχειρησιακή συνήθεια και αποζημίωση απόλυσης Η επιχειρησιακή συνήθεια δηλαδή η πρακτική που έχει διαμορφωθεί από μακροχρόνιο ομοιόμορφο χειρισμό ορισμένων ζητημάτων που ανάγονται στις σχέσεις εργοδότου και μισθωτού μέσα στο χώρο της επιχείρησης, δεν αποτελεί από μόνη της πηγή γένεσης αξιώσεων, αλλά μπορεί να αποτελέσει βάση σιωπηρής συμφωνίας. Αυτό συμβαίνει όταν ο εργοδότης, είτε ρητά με ανακοίνωσή του υπόσχεται στους εργαζόμενους τη χορήγηση μελλοντικών παροχών αυτών υπό ορισμένες προϋποθέσεις, είτε χωρίς θετική υπόσχεση χορηγεί τέτοιες, οπότε η αποδοχή των παροχών αυτών από τους εργαζόμενους παρέχει τη βάση συμβατικής δέσμευσης και αφαιρεί από την πράξη τον χαρακτήρα της μονομερούς και συνεπώς ανακλητής παροχής. Προϋπόθεση και κύριο αντικείμενο της επιχειρησιακής συνήθειας είναι οι οικειοθελείς παροχές του εργοδότη δηλαδή η πέραν του μισθού παροχές, στις οποίες αυτός προβαίνει προς τους εργαζόμενους, χωρίς να έχει νομική δέσμευση και δη από τη σύμβαση. Οι παροχές αυτές ακόμη και αν καταβάλλονται τακτικά και ομοιόμορφα και επί μεγάλο χρονικό διάστημα, διατηρούν το χαρακτήρα τους ως οικειοθελών, αν αυτή είναι η βούληση των μερών και ιδίως αν ο εργοδότης έχει επιφυλάξει σ' εαυτόν το δικαίωμα ανάκλησής τους (διακοπής) ή αν με νεότερη συμφωνία με τον εργαζόμενο παρασχεθεί αυτό το δικαίωμα. Στην περίπτωση αυτή, από την δημιουργηθείσα επιχειρησιακή συνήθεια, δεν μπορεί να ανακύψει σιωπηρή συμφωνία και κατ' επέκταση συμβατική δέσμευση του εργοδότη για συνέχιση της καταβολής των παροχών αυτών και κατά συνέπεια η από τον εργοδότη διακοπή ή τροποποίηση μιας τέτοιας παροχής, δεν θεμελιώνει το δικαίωμα, ούτε αξίωση για τη συνέχιση της καταβολής. Οι οικειοθελείς παροχές δυνατόν να αφορούν και στην καταβολή ποσού αποζημίωσης κατά την αποχώρηση του μισθωτού, μεγαλύτερου του νομίμου. Α.Π. 21/2026 Πρόεδρος: Η κ. Ελπίδα Σιμιτοπούλου Εισηγητής: Ο κ. Στυλ. Κακαβιάς Δικηγόροι: Οι κ. κ. Γ. Θεοδόσης - Παν. Νικολόπουλος